Sla inhoud over

A- en b-dwangbehandeling

Ook wanneer er sprake is van een minder acute noodsituatie zijn dwangbehandelingen mogelijk.


De a-dwangbehandeling

Wanneer aannemelijk is dat zonder geneeskundige behandeling het gevaar dat de stoornis van de geestvermogens de betrokkene doet veroorzaken niet binnen een redelijke termijn kan worden afgewend, kan – als uiterste redmiddel – worden besloten tot a-dwangbehandeling.


Het doel van deze vorm van dwangbehandeling is niet het afwenden van een onmiddellijk (dreigend) gevaar, maar voorkomen dat de betrokkene langdurig op een speciale zorgafdeling of in de inrichting moet verblijven. Het gevaarscriterium is zodanig breed dat ook het gevaar dat zich buiten de speciale zorgafdeling of de inrichting binnen dit criterium valt. Het gevaar moet wel in causaal verband staan tot een stoornis van de geestvermogens bij de betrokkene. Enkel de behandelingsmiddelen die zijn opgenomen in het behandelingsplan kunnen worde ingezet.[1]


De b-dwangbehandeling

Anders dan bij de a-dwangbehandeling gaat het bij de b-dwangbehandeling om het afwenden van gevaar binnen de inrichting.


In tegenstelling tot de gedwongen geneeskundige handeling dient het gevaar in causaal verband te staan tot een psychische stoornis. De behandelingsmiddelen die worden ingezet moeten voorafgaand aan de b-dwangbehandeling in het behandelingsplan zijn opgenomen. Ook wanneer daarover geen overeenstemming met de betrokkene wordt bereikt, dienen de middelen in het behandelingsplan te worden opgenomen. De betrokkene kan zo toch enige invloed uitoefenen op de behandelingsmiddelen. De b-dwangbehandeling geniet de voorkeur boven de gedwongen geneeskundige handeling in de gevallen waarin sprake is van een gevaar dat voortvloeit uit een psychische stoornis.[2]

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
[1] Staatsblad 2013, 99, p. 22.

[2] Staatsblad 2013, 99, p. 22.